IMG_2184.jpg

Richard van der Linde

  • Richard van der Linde

De Angsthaas en de Dare Devil, twee vormen van inauthenticiteit bij het verleggen van grenzen


Mark Manson heeft een motiverend boek geschreven dat goed verkoopt: The Subtle Art of Not Giving a F*ck. Zo zijn er nog wel wat boeken en cursussen verkrijgbaar. Mijn persoonlijke ervaring met het thema is dat het enorm verrijkt om grenzen te verleggen, maar dat je er wel een leidend principe voor nodig hebt om te bepalen welke grens authentiek voor je is en welke niet. Anders is het resultaat dat je je oude problemen voor nieuwe inruilt. Beide zijn in de kern namelijk een vorm van inauthenticiteit.


Van angsthaas naar dare devil

Ik las het in de tijd dat ik net tot de conclusie was gekomen dat ongemak aangaan de sleutel was tot een gelukkiger leven. (Het mechanisme erachter is dat je authentieker bent, oftewel jezelf bent, en dat dit opweegt tegen het ongemak dat je bent aangegaan.)


Er bleek een heel domein aan trainers en boeken om je ongemak aan te gaan, van ijsbadguru Wim Hof tot datingcoaches. Mijn keuze viel toen op een man in Noorwegen die met hele simpele oefenvormen o.a. een biathlon atleet had geholpen aan een gouden olympische medaille en podiumartiesten over hun podiumvrees had geholpen.


Door die oefeningen voelde ik me wakkerder dan ik me kon herinneren ooit te zijn geweest. Ik werd spontaner, voelde me vrijer en kwam in nieuwe situaties terecht. Een ware verrijking van mijn leven. Totdat ik merkte dat ik bij steeds meer situaties de ongemakkelijke optie ging kiezen. Was het nog wel authentiek?


Het antwoord is: soms. Ik wist alleen niet wanneer. Mijn leraar kende die nuance ook niet. Zo gaf hij mij bij een bezoek aan Oslo een doosje mee met allerlei uitdagende opdrachten die je in het publieke domein moest uitvoeren. Er kan zeker waarde zitten in opdrachten als hardop een liedje zingen op een station of in een vreemde een koffie aanbieden, maar de behoefte hieraan ligt niet in ieders karakter besloten. Voor wie dat niet zo is zal het altijd inauthentiek blijven voelen en herken je dat niet, dan voel je je ondanks al je inspanningen mogelijk nog steeds ongelukkig.


De essentiële nuance

Je hebt dus een leidend principe nodig om te kunnen bepalen wanneer iets authentiek is en wanneer niet – wanneer je het ongemak wel moet aangaan en wanneer het prima is om de meer comfortabele optie te kiezen. Anders leidt het niet tot wat je ermee nastreeft: een fijner leven.


Dat leidende principe vind je in het werk van Mark Manson wel terug, maar het is niet altijd heel duidelijk. Het is een vergelijkbaar principe als wat je bijvoorbeeld bij Eckhart Tolle aantreft, namelijk dat je uit je hoofd moet zijn om je gevoel te kunnen lezen. Zit je vast in gedachtes, dan ontstaat er als het ware een vermenging van emoties (die gebaseerd zijn op gedachtes) en je intuïtieve gevoel (die op een subtielere manier ontstaat).


Dat uitzoomen kan je op meerdere manieren doen. Het is een vaardigheid die je moet ontwikkelen en mijn ervaring is dat dit een stuk makkelijker gaat als je je parallel hieraan ook een beetje verdiept in de reden dat dit zo werkt. Dat lijkt tegenstrijdig, want zo’n verdieping prikkelt je brein juist, maar toch helpt het. Wat ik altijd adviseer is om je brein tijdelijk minder te prikkelen met andere onderwerpen en je hierop toe te leggen. Dat legt een basis die de rest van je leven vergemakkelijkt. Je wordt namelijk comfortabel met discomfort, omdat het een gevolg is van een authentieke keuze.


Conclusie

Kortom, als je je een angsthaas voelt, maak het dan geen doel om een dare devil te worden. Wordt jezelf. (Dat geldt overigens ook voor dare devils.) Dat is de enige manier om het levensgeluk te behalen wat je werkelijk zoekt. En de sleutel is het grootste ongemak aangaan wat op dit moment voor je ligt: loskomen van de continue identificatie met je gedachtes – of je nu een angsthaas of een dare devil bent.


[Bijpassende filmtip: The Secret Life of Walter Mitty]