IMG_2184.jpg

| Mijn visie op zelfontwikkeling

20190501_125956_edited.jpg
IMG_1577.JPG

| De lange versie van mijn visie

Goed en fout, ik en anderen, tijd en ruimte; het is een conceptuele laag die ons brein over de wereld spant en die zorgt voor problemen die er anders niet zijn. Het is niks meer dan een uit de hand gelopen gewoonte om de hele dag door te denken in concepten – te analyseren en oordelen. Dat heb ik niet bedacht, maar vind je in al die boeken.

 

Doorbreek je dat patroon, dan worden keuzes makkelijker, neemt (zelf)acceptatie toe, verdwijnen allerlei denkbeeldige problemen (zoals hoe betekenis te geven aan je leven) en kom je op een pad waarop je op een natuurlijk tempo onverwerkte emoties in het heden verwerkt als ze opkomen. Simpelweg door je er niet langer tegen te verzetten.

 

Er zullen nog steeds ups en downs zijn, maar beide zal je vanuit een ander gezichtspunt gaan beleven – het non-conceptuele gezichtspunt waar die uitzonderlijke schrijvers mijn leven ooit een stuk fijner mee hebben gemaakt.

Dat is ook de visie die je kunt vinden in de boeken die ik gebruik. Toch zijn er veel mensen met een voorkeur voor die boeken terwijl ze er onbewust meer controle over zichzelf en hun omgeving mee willen krijgen. De reden hiervoor is dat je vanuit een conceptueel gezichtspunt moeilijk anders kan. Je kunt presence of acceptatie pas bevatten als je die neiging doorbreekt, maar om daar te komen moet je er voor kiezen zonder dat je het kunt bevatten. Het vergt dus ergens een leap of faith.

Reguliere methodes als REBT, Transactionele Analyse, Psychoanalyse, etc. kunnen in die zin best functioneel zijn. Het geeft iemand een stabielere basis, waardoor ie tot de kernboorzaak - het conceptuele denken - kan komen. Maar vaak blijven mensen eerst een tijd hangen bij de methodes die hun kwaliteit van leven iets heeft opgekrikt. Uiteindelijk wordt het een hindernis, is het ego zo versterkt dat het in zichzelf gelooft en zichzelf wil behouden.

Als je dan toch tot de conclusie komt dat het de moeite waard is om het non-conceptuele gezichtspunt een keer te ervaren, ben je er helaas nog niet. Je zal nog een tijd uit een reflex het proberen af te dwingen op een manier die niet werkt. Maar uiteindelijk lukt iedereen het, zowel met als zonder hulp. Er is overigens niks mystieks aan; het is zo simpel dat de meeste mensen heel hard moeten lachen als het gebeurt!

Na de eerste keer zal een aantal overtuigingen permanent gefalsificeerd zijn. Alsof je even wakker wordt uit een levenslange hypnose. Je vervalt door je conditionering (denkpatronen) snel weer in conceptueel denken, maar je vergeet nooit meer hoeveel van je schijnbare problemen denkbeeldig zijn of voortkomen uit keuzes die niet authentiek zijn.

 

Het neemt sommige problemen (bijv. met keuzes) meteen al weg, maar het legt ook bloot waar je nog aspecten van jezelf te accepteren hebt (c.q. emoties te doorleven) en welke overtuigingen je van je authentieke pad houden. Ze komen op je pad als triggers om weer in conceptueel denken te vervallen. Het is dan aan jou de keuze of je ermee aan de slag gaat. Voor de één is de tijd wel rijp en voor de ander nog niet.

In ieder geval zie je dat ook dat geen doel hoeft te zijn. Het vindt z'n weg toch wel. Dat is ook wat wordt bedoeld met dat je perfect bent zoals je bent. Niet dat het onveranderd moet blijven, maar dat het niet imperfect kan zijn. Maar hoe graag iedere schrijver je dat laat inzien, mijzelf inclusief, het dringt pas door als je voorbij je conceptueel denken schiet.

IMG_1122%20copy_edited.jpg

| “Verlichting is de ultieme teleurstelling van het ego” ~Chögyam Trungpa